17 december / Playboy seventies kalenders

 

Screen Shot 2015-12-17 at 13.27.33

“At concerts in a glade remote,

Miss Sheffield strikes the perfect note.

But, music lovers though we are,

We ‘d best dig Sally sans guitar.”

 

Sorry, maar wie mij vertelt dat hij of zij Playboy Playmate kalender voor de teksten koopt, heeft dit onderschrift onder Shally Sheffield die July 1970 siert echt niet gelezen. De kalenders, in hun originele hoesje, blijken de ideale kerstcadeautjes voor veertigers. Klanten kopen de geboortejaren van hun lief, zoon of vriend. Opvallend: de kalenders kostten 1 dollar in 1969 en al vlotjes 1,75 doller tien jaar later. (Nu kosten ze 30 euro).

Screen Shot 2015-12-17 at 13.26.31 Screen Shot 2015-12-17 at 13.29.00Screen Shot 2015-12-17 at 13.29.21

Op dit moment heb ik enkel nog 1970, 1973 en 1977 over. Hurry up, dus.

PS: Sally Sheffield is folkzangeres geworden, las ik op de website van Playboy.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

16 december / Het zijn de laatste

Screen Shot 2015-12-16 at 10.22.38

Earth. Rope. Pot. Plant heet het boekje dat werd gebundeld en samengesteld door make-up artist Sigrid Volders en modeontwerpster Narelle Dore. Zij maken al enkele jaren met deze ingrediënten plantenhangers, richtten de tuin in van kunstencentrum Het Bos in Antwerpen, en organiseerden avonden met passende botanische cocktails en hapjes, en een foto-expo. In het met de hand gebonden boekje vindt u foto’s, collages, schilderijen en tekeningen van Belgische en internationale kunstenaars die zich ook door het botanische thema lieten inspireren, zoals Daniel Sannwald, Allison Schulnik, Babs Decruyenaere, Lalo Gonzalez, Lot Doms en Chaja Birdsong. Maar evengoed interieurfoto’s van Mieke Verbijlen, een cd met muziek van David Edren, recepten van Otark, een botanische filmlijst van Vincent Stroep en tekst van Liene Aerts. (verschenen in Knack Weekend op 24 juni 2015)

Screen Shot 2015-12-16 at 10.23.06 Screen Shot 2015-12-16 at 10.23.15  

Nog maar twee exemplaren van dit ideale cadeauboekje over bij Frog and Bones, 30 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

 

Screen Shot 2015-12-16 at 10.22.49

15 december / Avedon

Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.06

In de krant De Morgen van afgelopen weekend stond een bespreking van het boek Dior by Avedon. Dat nieuwe boek is ongetwijfeld geweldig, want de Amerikaanse fotograaf, die in 2004 overleed, werkte veel voor het modehuis.

Toch wil ik maar even meegeven dat wij een veel ouder en nog indrukwekkender boek in de rekken staan hebben: Avedon: Photographs 1947 -1977 uit 1978. Gesigneerd door de fotograaf “for David” in 1979. Het boek verscheen naar aanleiding van een opening van een retrospectieve expo in het Metropolitan Museum of Modern Art en bevat 162 zwart-wit beelden. De basis.

Avedon: Photographs 1947-1977, Richard Avedon, eerste druk, 1978, Farrar, Straus, & Giroux. 
Te koop bij Frog and Bones, 500 euro

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.28 Screen Shot 2015-12-15 at 17.35.05 Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.18

14 december / How To?

Screen Shot 2015-12-14 at 15.28.05

How to make love to a single woman was – echt waar – het meest bekeken boek van onze winkel. Tot ik het deze zomer verkocht aan een vriend. Dat het aantrok was logisch: er staat een frisse babe in bikini op de cover, en ook de belofte van “over 100 luscious photographs” zal wel helpen. De toon van het boek, geschreven door ene M. Robert in 1975, is macho genoeg: zo lezen we er dat “this book will teach you how to thrill women so intensely, they’ll see it in your eyes, recognise it in your walk. In fact women will look at you in a whole new light” De lezer krijgt niet alleen flink wat blootfoto’s, maar ook praktische sekstips.

Screen Shot 2015-12-14 at 17.55.19Screen Shot 2015-12-14 at 17.55.06

Vooral vrouwen vroegen zich af of er dan ook een How to make love to a single man bestond? Ja dus. Die kwam vorige week binnen en is gisteren al verkocht. Met op de cover geen bink, maar een koppeltje. Verder is de toon van dit boek, geschreven door Maggie Rajouane in 1977, subtieler en zijn ook de foto’s dat: veel minder naakt, maar wel cheesy seventies taferelen (inclusief de flou artistique). Hier worden andere dingen beloofd. “This book will encourage you to go out and do what you want with whomever you wish. En vergeet niet: “If you want a man, then tell him you do”.

Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.13Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.52 Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.23 Screen Shot 2015-12-14 at 18.00.12

 

Dezelfde vriend heeft ook dit boek gekocht. Beide boeken staan nu, vermoed ik, naast elkaar op een rek. Zoals ze mogelijk ook in boekenkasten eind de jaren zeventig stonden. Heerlijk idee, vind ik dat.

M., Robert. How To Make Love To A Single Woman: A Picture Book of Love. 1975

Maggie Rajouane. How to Make Love to a Single Man, 1977

Beiden zijn verkocht bij Frog and Bones. Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

 

13 december / Walking the High Line

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.00

Hoop en schoonheid. Dat spreekt uit het boek Walking the High Line van Joel Sternfeld. Hoop dat de achtergelaten verhoogde spoorweg voor goederentreinen die doorheen Manhattan loopt ooit een publieke plek zal worden. Dit boek dateert immers van 2001, na september zelfs, want er wordt in het nawoord vermelding gemaakt van de aanslagen op de Twin Towers.

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.36

Op dat moment was deze plek wat men braakliggend noemt: grond die ooit een industriële of functionele rol speelde voor de mens maar om welke reden dan ook die rol verloor. En daar komt dan de schoonheid naar boven: de natuur begon de oude spoorweg over te nemen: er groeiden allerlei aangewaaide planten, bloemen, en zelfs bomen. Die legt Joel Sternfeld in elk seizoen vast, wat verweesde, winderige, koude, maar ook sprankelende, frisse en zwoele beelden oplevert. Het boek is een ode aan die schoonheid en in die zin een politiek document om het beleid te overhalen een publiek park van deze plek te maken. In 2002 wordt gestart met werken en heraanleg van het park The High Line, dat sinds 2009  helemaal toegankelijk is.

Ik ben er zelf nooit geweest, ik bezocht New York maar een keer, enkele maanden voor de opening van The High Line. Maar ik interviewde vier jaar geleden wel Piet Oudolf, een kweker en tuinontwerper uit Hummelo in Nederland. En de man die verantwoordelijk is voor de beplanting. Hij wordt geroemd om zijn wildheid, maar bleek behoorlijk afgemeten en berekend te werk te gaan. Hij heeft ongetwijfeld deze beelden van Joel Sternfeld gezien. Voor mij is het in elk geval fantastisch om dit boek  nu te lezen, met dat interview met Oudolf in mijn achterhoofd. Hieronder een paar fragmenten, verschenen in Knack Weekend op 25 mei 2011.

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.14

Piet Oudolf: “Ik begin met bomen en de ruimtelijke indeling en vul dan steeds gedetailleerder in. Kom, ik zal het jullie tonen, kom maar even mee naar mijn kantoor. Hier zit ik te knutselen. Dit is het beplantingsplan van The High Line. Hierop zie je de verschillende zones en daar staat elk plantje op. Zie je die stipjes ?

Voor elke plek bepaal ik eerst de belangrijkste planten die accenten geven en de basisplanten die ‘opvullen’. Dan begin ik nog andere planten toe te voegen tot ik over de hele plek een samenhang heb. Eens een zone ingeplant, stel ik een lijstje met planten en aantallen op voor de uitvoering. Zoveel planten van die soort, zoveel van die soort, precies zoals het op de tekening staat. Beplanten is constant evenwicht en harmonie zoeken. Als ik hier een plant zet, dan heeft dat gevolgen voor wat er honderd meter verderop gebeurt.”

En wat er enkele maanden later gebeurt ?

“Ja, dat is de andere dimensie, de tijd. Maar dat gaat op de een of de andere manier automatisch. Als ik een plantennaam hoor, dan is het net of ik hoor een naam van iemand die ik al heel lang ken. Dan zie ik de plant voor me : de hoogte, de vorm en de structuur, de kleur, hoe ze zich gedraagt. Ik weet wanneer ze bloeit, hoelang ze leeft.”

Wat maakt dat u specifiek trots bent op dat High Line Park ?

“Het is 2,5 km lang. Daar kun je niet met één verhaal afkomen. Dus is het opgebouwd uit een aantal beelden. Een weidegebied, een halfopen weidegebied, een Europees deel, een inheems deel. Ik kreeg opdrachten als : daar moeten veel bomen, daar moet veel decor en hier is het perspectief belangrijk. Zo bouw ik aan de hand van die referenties een verhaal. Ik heb gekozen voor sterke planten die goed concurreren met de talloze bodembedekkers. Planten die zich niet gemakkelijk laten verdringen. Die op verschillende momenten in het jaar bloeien zodat er telkens andere accenten op- duiken.

In principe is elke ontwerper een soort controlefreak. Je wilt de dingen hebben zoals je ze in je hoofd ziet. Bij beplanting is dat ook zo, maar ik merk dat ik het proces niet meer zo perfectionistisch probeer te beheersen. Ik weet niet of dat te maken heeft met alle stadia die ik al doorlopen heb. Van de jaren zeventig herinner ik me zo’n wilde periode : planten woekerden en overheersten elkaar. Maar nu wordt toch meer gewerkt met planten die in een soort leefgemeenschap goed bij elkaar passen.

Er zijn landschapsarchitecten die alleen maar privétuinen maken. Anderen doen alleen maar projecten zo groot als de halve provincie. Ik heb een schaal die daar net tussenin zit. Een schaal waar het om de kwaliteit van het landschap gaat, de kwaliteit van het groen. Het High Line Park heeft een soort schoonheid die je niet verwacht op die plek. De confrontatie is sterk. In de natuur aanvaard je veel : braamstruiken en brandnetels, bijvoorbeeld. Maar hier is de schaal kleiner, sta je er meer met je neus op. Dus ga ik op zoek naar een modus die wel dat natuurgevoel teweegbrengt, maar die niet de natuur zelf is. Het vertegenwoordigt alleen maar de emotie van de natuur.”

Voor veel mensen is het wel de enige manier waarop ze de natuur kunnen beleven ?

“Precies. Maar in de stad is alles heftiger door de context van al die gebouwen en de architectuur. Daar moet ik rekening mee houden.”

Welk compliment hoort u graag over uw werk ?

“Dat mensen het mooi vinden.”

Is dat genoeg ?

“Ja. Dat ze zichzelf erin verliezen, laat ik het zo zeggen. Ik streef niet alleen naar een dynamisch, maar ook naar een emotioneel landschap. Dat je vasthoudt. Het is een plek om in te verblijven. Als mensen dat ook zo aanvoelen, vind ik dat een compliment.”

Walking the High Line. Joel Sternfeld, (Gottingen & New York): Steidl & Pace / MacGill Gallery, 2001. 
Te Koop bij Frog and Bones, 135 euro

 

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

12 december / Twiggy

Screen Shot 2015-12-12 at 16.39.05

U dacht dat merchandising van popsterren en kinderfavorieten iets van de jongste decennia is? Neen hoor. Getuige daarvan dit ganzenbord gezelschapsspel van het sixties supermodel Twiggy. Ze sierde niet alleen covers van magazines, maar ook boterhamdozen, valse wimpers, kleding, tote bags en poppen werden onder haar naam verkocht.

Ik zie het nog niet direct gebeuren dat Cara Delevingne haar ganzenbordspel maakt. Maar allicht bestaan er Apps, Wii-games en how-to-tutorials rond haar personage en haar wenkbrauwen.

 

Twiggy, A Game That Makes Every Girl, Like Twiggy, The Queen of Mod. Milton Bradley Company, 1967 intact met kaarten, pionnen, spelbord en dobbelstenen.

Te koop bij Frog and Bones, 125 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

PS: De Kerstboom staat!

IMG_7808

11 december / Palmen in potten

 

Screen Shot 2015-12-10 at 16.23.16

Pop artiest Ed Ruscha maakte in 1963 een boekje dat hij Twentysix Gasoline Stations noemde. En waarin exact dat te zien is: 26 tankstations langs de Amerikaanse Highway Route 66. Het boekje kreeg cultstatus en vooral opvolging. Heel wat andere artiesten, typografen, fotografen en auteurs gebruikten zijn typografie en lay-out om zelf een reeks van objecten in een boekje voor te stellen: van appartementen in Los Angeles tot Zwitserse meren; van koekjes tot blikjes uit tankstations…

Dit soort Fake Ruscha’s heeft een hardnekkige groep verzamelaars en er worden regelmatig nieuwe uitgebracht. We hebben er enkele tientallen in de winkel. Onder andere eentje dat we zelf maakten (Some New York Subway Maps) Maar ik pik er in deze donkere winterdagen nu even deze uit: negentien palmen in potten uit Straatsburg. De straatnamen staan naast de foto. De potten zijn van plastic of hout, maar altijd groen.

Screen Shot 2015-12-10 at 16.23.04

Te koop bij Frog and Bones, uitgave van 40 exemplaren, dit is nummer 13. 125 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

10 december / Idols

 

Screen Shot 2015-12-10 at 16.03.47

Net verkocht en dus net op tijd nog even goed kunnen bestuderen: Idols van Gilles Larrain. De tekst in het boek is zeer beperkt: vier zinnen ter inleiding waarin de boodschap is: u kan zijn wie u bent! En dan pagina’s vol foto’s (55 in totaal) van dragqueens. Op en top glamoureus en feestelijk, maar soms ook grungy en … zeer bizar.

Screen Shot 2015-12-10 at 16.04.26 Screen Shot 2015-12-10 at 16.03.27 Screen Shot 2015-12-10 at 16.04.03

Idols, Gilles Larrain, Links Books, 1973.

 Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

9 december / On the road

 

Screen Shot 2015-12-09 at 16.39.14

Plantrekkers, wie kan daar nu tegen zijn? Wij Belgen zijn behoorlijk straf in het personaliseren van onze eigen huizen naar eigen smaak, getuige daarvan het boek Ugly Belgian Houses, bij Borgerhoff & Lamberigts. Er werd meteen ook een expo aan gekoppeld, bij Watt in Gent (nog tot eind januari 2016). Het boek draagt een pretentieuze titel vind ik, die niet viert wat wij met die legendarische baksteen aanvangen: ons plan trekken, ons eigen ding doen, los van wat politiek of esthetisch correct is. Los van heersende architecturale trends of van wat hoort. Ik hou van de diversiteit van de Belgische gevels. Lelijk, mooi, juist of fout.

Bovendien is het gezonder. Uit onderzoek is immers gebleken dat mensen nu eenmaal gelukkiger zijn in hun eigen plek. Bij Knack Weekend maakten we ooit een dossier rond “wonen zoals het is”. Mijn college Piet Swimberghe interviewde toen psychiater Peter Adriaenssens die daarover net een boek gepubliceerd had en toen dit zei: “Elke mens beleeft zijn woonruimte anders. De dwingelandij in ons leven is al zo groot : we moeten opruimen, presteren… noem maar op. In je eigen ruimte mag je best jezelf zijn…. Door alles naar dezelfde format terug te brengen, dreigen we onze identiteit te verliezen. Je moet niet ‘overstileren’, je mag best tonen wat je wil.” Ik ben het blijven onthouden, ook nu ik nog steeds veel interieurs te zien krijg waar ik niets geen persoonlijkheid in terug vind.

Screen Shot 2015-12-09 at 16.38.57

Alleen al daarom is dit vrij zeldzame boekje Rolling Homes zo geweldig. Het toont bussen, jeeps en trucks die omgebouwd zijn tot woningen. In de jaren zeventig bovendien. Het is een viering van de vrijheid, van doe-het-zelf en creativiteit. Van freewheelen, letterlijk. Bovendien krijgt u niet alleen hippie-achtige taferelen en levenswijsheden van de bewoners, maar ook praktische tips. En route!

Screen Shot 2015-12-09 at 16.39.34  

  Jane Lidz, Rolling Homes: Handmade Houses on Wheels, A and W Visual Library, 1979

Te Koop bij Frog and Bones, 100 euro

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

8 december / Schetsboek

“Who’s afraid of death? Who’s afraid of love or sex? Who’s afraid of bacteria? Afraid to be forgotten? To be poor? Who’s afraid of sugar? Belgian artist-duo Sofie Lachaert and Luc d’Hanis create objects that play on these age-old fears. It just might be a catharsis for the 21st Century.” Het waren de eerste zinnen van een artikel dat ik afgelopen zomer schreef in Damn Magazine naar aanleiding van de eerste overzichtstentoonstelling Tranches de vie van Sofie Lachaert en Luc D’Hanis, in Grand-Hornu Images (nu CID) nabij Bergen.

Screen Shot 2015-12-08 at 18.34.46

Dat sommige dingen in het leven tegelijkertijd erg banaal als erg angstaanjagend kunnen zijn. Schrikwekkend en aantrekkelijk. Niemand kan het zo goed vormgeven dan Sofie Lachaert en Luc D’Hanis. Ze ontwerpen én maken stoelen die met de poten in elkaar verstrengeld zijn, behangpapier met erotische taferelen op, schilderkrukjes met edelstenen in, badkamertegels met motieven van bacteriën, een zilveren kooitje voor suikerklontjes…. Een potlood in de vorm van een diamant (beiden zijn verschijningsvormen van hetzelfde chemische element koolstof)….

Screen Shot 2015-12-08 at 18.36.07

En ook geld speelt een belangrijke rol in hun werk: ze maakten kandelaars met muntjes, motieven voor bedlinnen op basis van bankbiljetten… Al hun objecten verzamelden ze dus vorige zomer in een expo met een scenografie van arbeidershuisjes, daarbij verwijzend naar de buurt waarin het gigantische museum Grand-Hornu gelegen is.

Screen Shot 2015-12-08 at 19.14.04Screen Shot 2015-12-08 at 19.13.50

Wie had kunnen denken dat ik de catalogus van die tentoonstelling anderhalf jaar later in een boekenwinkel zou verkopen? Hun Drawing Block is geen gewone catalogus, maar een fantastische verzameling tekeningen en schetsen van hun werk. De tweede helft van het blok is gewone schetsboek. “Maar ook op onze tekeningen kan je verder kleuren en schetsen,” vindt Sofie zelf. Al kan dat dan weer tot een kleine kleurverslaving leiden, u weze gewaarschuwd.

 

Drawing Block, Sofie Lachaert en Luc D’Hanis, 2014

Te Koop bij Frog and Bones, 20 euro

Quellinstraat 46, Antwerpen, open woensdag tot en met zaterdag, van 12 tot 18u