20 december / Friendly face

CCI20122015

Eentje voor de designfreak. Er heerst een Memphis-revival in de wereld van design. Maar wat is dat nu eigenlijk Memphis? De Italiaanse anti-stroming uit de jaren zeventig en tachtig in Italië mag dan herkenbaar zijn vanwege typische kleuren, vormen, materialen of patronen. Maar waar stond die Memphis nu echt voor? Het is soms moeilijk te achterhalen voor wie er toen niet bij was. Er is literatuur, ja m aar soms nogal hermetisch en intellectueel geschreven, het was dan ook een kritische beweging van slimme Italiaanse architecten.

Daarom ben ik zo blij dat ik dit dertig jaar oude boekje, in het Nederlands, ben tegengekomen: Michele de Luchi, een vriendelijk gezicht voor het elektronisch tijdperk. Het hoort bij de eerste persoonlijke tentoonstelling van de toen nog jonge De Lucchi buiten Italie, in 1985 in Tilburg. Een reeks essays en teksten van collega’s, curatoren en critici en van hemzelf. En schetsen, veel schetsen van zijn werk voor Olivetti, Memphis, Alchimia en Girmi.

Omdat de beelden ondertussen gekend zijn, vond ik vooral de teksten interessant. Verhelderend voor mij waren alvast deze woorden (in oude spelling):

Ontwerper Marco Zanini over Memphis: “Deze visie op de wereld zoekt kwaliteit zoals men dat in de renaissance deed, uit liefde voor kwaliteit en uit onverdraagzaamheid jegens middelmaat en middelmatigen; zoekt een zintuiglijke wereld veeleer dan een geïdeologiseerde omdat uit ideologieën en religies enkel oorlog voortkomt, niet gericht op plunderen maar op geven, oneindig ver verwijderd van academische gezichten, van het gesjacher van partijbonzen van welke kleur dan ook, ver van de treurigheid van de bureaucratie.”

 

Conservator Boijmans –van Beuningen Museum Frederique Huygen: “Memphis is commercieel gericht en produceert objecten; voorwerpen die een optimisme uitstralen en via nieuwe formele tekens een affectieve band kunnen vormen met de gebruiker. Art director van Memphis Barbara Radice: “Memphis is een poging het object meubel weer een functionele en symbolische autonomie te geven, een geruststellende en troostende aanwezigheid, een communicatieve impact”.

Design is niet langer een denksysteem dat gericht is op het creëren van een produktie, maar is een van de manieren om te denken over het bestaan. Dit sluit ook aan bij de verwachtingen omtrent de toekomstige maatschappij, waar niet de ‘hard-ware’ (industrie) bepalend is, maar de ‘soft-ware’ van de informatica en de onzichtbare technologieën. Alessandro Mendini: “Architectuur moet niet alleen fysieke bescherming bieden, maar ook een geestelijke. Delicate kleuren, vervreemde of vloeibare onderdelen, sensaties en schaduwen, lichten, geluiden en klimaat moeten direct worden behandeld als designmateriaal…” De Lucchi sluit zich aan bij die nieuwe benadering.” …. Het is De Lucchi’s verdienste elektrische huishoudelijke apparaten de status van interieurobject te geven metmensvriendelijke, huisdierachtige karaktertrekken. De Brauntraditie van serieuze, betrouwbaar uitziende, geminimaliseerde robots, doorbreekt hij met vrolijke pastelkleuren, naïviteit en eclectisisme.”

 

Art director van Memphis Barbara Radice: “Als volgelingen van de van Sottsass afkomstige zintuiglijkheid deinzen zij terug voor theoretische schema’s, richten zij zich eer op verleiden dan op overtuigen, eer op ironie dan op logica. Zij zwemmen in een bijna uitsluitend figuratieve cultuur, zijn gek op computers en zullen wellicht een nieuw gezicht geven aan de electronica van morgen.

 

Michele De Lucchi over het woord “ludiek” opgetekend door Maarten Kusters:“Dat zeggen ze vaak over mijn ontwerpen, ja. Het woord ludiek mag voor mij gerust gebruikt worden wanneer het doelt op demystificatie van een bepaald imago van de technologie: de technologie die ver weg is, die moeilijk is en onbereikbaar. De technologie is namelijk heel eenvoudig en banaal, en dient om je te helpen.”

 

Michele De Lucchi over “Design in de jaren negentig”, anno 1985, opgetekend door Maarten Kusters: “Er zal waarschijnlijk hetzelfde gebeuren als tegenwoordig, alleen veel sneller. Een product dat nu bijvoorbeeld vijf jaar in de mode is, zal in de toekomst slechts één jaar ‘in’ zijn. De vernieuwing zal dus steeds nseller plaatsvinden. Het design zal als communicatiemiddel steeds belangrijker worden, mede door het bewustzijn dat het, door middel van industrieel vervaardigde produkten, een wereldbeeld kan bepalen.”

Gelijk had hij.

 Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open komende maandag, dinsdag, woensdat? Daarna gesloten tot en met 5 januari 2016.

19 december / Road kill cooking

 

CCI19122015

Te zot voor woorden. En daarom zijn het zo’n toffe woorden. Dit boekje Gourmet Style Road Kill Cooking, and other fine recipes van de Amerikaan Jeff Eberbaugh heeft u eerlijk waar nog nooit gezien. Het eerste deel bevat rijmpjes met totaal fictieve recepten met dieren die door wagens of trucks doodgereden zijn en van het asfalt geschraapt zijn. “these recipes are of a novelty status and are not intended for human consumption,” waarschuwt de auteur.

Een voorbeeldje?

 

FRIED OWL

There’s not a whole lot of owls in the country i ‘m from

But every blue moon you ‘ llr run across one

Who landed in the road to make a snack of a snake

Fried owl meat ’s real easy to make

The recipe’s the same for a screech or a hoot

But fried schreech owl is tough as a boot

So pressure cook it hard for as long as it takes

Cut it up like chicken but fry it like a steak

I’ve eaten all kind of critters and all kinds of fowl

But it’s really something special to eat a fried owl.

Verder ook breast of a songbird, black grilled crow-to-go, chicken wiskey of pothole possum.

Gelukkig staan er ook “normale” recepten in, “maar ook wat ongewoon, verzameld bij oudere mensen in West Virginia.” De auteur is een verpleger, die houdt van kamperen, jagen, vissen en watersport.

Gourmet Style, Road kill cooking and other fine recipes, 1991, Jeff Eberbaugh, 20 euro

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

18 december / Let it glow, let it glow!

 

IMG_7830

Er staan twee rode neons in onze etalage. Recht, als ware het Star Wars attributen. Ik hou van neons, en ik ben tegenwoordig niet alleen. Dit najaar maakte ik een artikel (hieronder) over de comeback van figuratieve neonverlichting in woningen en restaurants.

Jammer genoeg kwam pas daarna dit boek Let there be neon, van Rudi Stern in de winkel binnen. Het behandelt de geschiedenis van de technologie, de invloed op het Amerikaanse landschap en in de rest van de wereld. Het toont nieuwe toepassingen (uit 1979) en specifieke ambachten die ermee te maken hebben. En kunst (van onder meer de auteur zelf, de slimmerik).

 

Screen Shot 2015-12-18 at 12.49.40 Screen Shot 2015-12-18 at 12.50.14 Screen Shot 2015-12-18 at 12.50.03

In onze boeken vinden we soms bladwijzers of andere papieren souvenirs van de vorige eigenaars. In dit boek stak een reclameformulier van firma Buis uit Den Haag: “Met deze brochure beogen wij u in vogelvlucht te laten zien – en lichten dat summier toe – op welke wijze uw lichtreklame door ons kan worden gerealiseerd.” staat er op. Copywriting is in die bijna veertig jaar meer geëvolueerd dan de neontechnologie, zoveel is duidelijk.

Let there be neon, Rudi Stern, te koop bij Frog and Bones, 20 euro

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

 Dit artikel schreef ik voor Knack Weekend op 28 oktober 2015. Het werd ingekort en met een andere titel gepubliceerd, maar hier nog even helemaal.

 

Terwijl ze in veel steden uit het straatbeeld verdwijnen en vervangen worden door veel zuiniger en onderhoudsvriendelijkere leds, duikt neon wél op in woningen, winkels, galerieën of restaurants. Modeontwerper Karl Lagerfeld kreeg door fotograaf Jean-Baptise Mondino een met neon gepimpte zonnebril voor The New York Times. Decoratiemerk Seletti uit Italie brengt er in de collectie, net als de Belgische Muller Van Severen.

In het Antwerpse hotdogrestaurant Frank & Brut, dat overdag omgetoverd wordt tot Franks Deli, licht rood neon de avondnaam op. Ook binnen zijn er engeltjesattributen in wit neon. “Neon heeft iets snels en iets vuils”, vindt ontwerper Ruud Belmans. “Het past dus bij de hotdogs die het restaurant serveert. Maar ook in privéwoningen werkt neon wel”, vindt Belmans. “Een sterke quote in het wit kan erg krachtig zijn.”

De Britse beeldend kunstenaar Tracey Emin, die regelmatig met teksten op haar beeldende kunst werkt, gebruikt al enkele jaren neons om (liefdes) boodschappen te verkondigen. Haar ‘I promise to love you uit 2010 werd op een Londense veiling half oktober nog verkocht voor 134 000 euro! Maar neon thuis kan ook goedkoper. Neopaul uit Wommelgem bijvoorbeeld installeert er voor ongeveer 1000 euro. “Voor geschreven teksten en tekeningen blijft neon ideaal,” legt Bart Martens van Neopaul uit. “Het licht 360° rondom de buis op en geeft een zeer specifiek en vrij intens licht. Daar kan voorlopig geen andere technologie tegenop. Ledstrips die je ook in vormen kan plaatsen, geven maar langs één zijde licht, zijn veel beperkter in kleurenpallet en kunnen de specifieke uitstraling van neon niet evenaren ” legt hij uit.

Neon? Een neonlamp is een onder lage druk met neon of een ander edelgas gevulde glazen buis, waarin door een gasontlading licht opgewekt wordt. Eigenlijk wordt enkel in de rode lampen puur neongas gebruikt. Voor de andere kleuren is het een mix van argon, helium, neon en kwik. Kwik is in principe verboden voor lampen in Europa, maar omdat de dosering ervan laag is in de neonlampen, blijven die buiten schot”, legt Jean-Pierre Meganck van de Belgian Sign Organisation uit.

17 december / Playboy seventies kalenders

 

Screen Shot 2015-12-17 at 13.27.33

“At concerts in a glade remote,

Miss Sheffield strikes the perfect note.

But, music lovers though we are,

We ‘d best dig Sally sans guitar.”

 

Sorry, maar wie mij vertelt dat hij of zij Playboy Playmate kalender voor de teksten koopt, heeft dit onderschrift onder Shally Sheffield die July 1970 siert echt niet gelezen. De kalenders, in hun originele hoesje, blijken de ideale kerstcadeautjes voor veertigers. Klanten kopen de geboortejaren van hun lief, zoon of vriend. Opvallend: de kalenders kostten 1 dollar in 1969 en al vlotjes 1,75 doller tien jaar later. (Nu kosten ze 30 euro).

Screen Shot 2015-12-17 at 13.26.31 Screen Shot 2015-12-17 at 13.29.00Screen Shot 2015-12-17 at 13.29.21

Op dit moment heb ik enkel nog 1970, 1973 en 1977 over. Hurry up, dus.

PS: Sally Sheffield is folkzangeres geworden, las ik op de website van Playboy.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

16 december / Het zijn de laatste

Screen Shot 2015-12-16 at 10.22.38

Earth. Rope. Pot. Plant heet het boekje dat werd gebundeld en samengesteld door make-up artist Sigrid Volders en modeontwerpster Narelle Dore. Zij maken al enkele jaren met deze ingrediënten plantenhangers, richtten de tuin in van kunstencentrum Het Bos in Antwerpen, en organiseerden avonden met passende botanische cocktails en hapjes, en een foto-expo. In het met de hand gebonden boekje vindt u foto’s, collages, schilderijen en tekeningen van Belgische en internationale kunstenaars die zich ook door het botanische thema lieten inspireren, zoals Daniel Sannwald, Allison Schulnik, Babs Decruyenaere, Lalo Gonzalez, Lot Doms en Chaja Birdsong. Maar evengoed interieurfoto’s van Mieke Verbijlen, een cd met muziek van David Edren, recepten van Otark, een botanische filmlijst van Vincent Stroep en tekst van Liene Aerts. (verschenen in Knack Weekend op 24 juni 2015)

Screen Shot 2015-12-16 at 10.23.06 Screen Shot 2015-12-16 at 10.23.15  

Nog maar twee exemplaren van dit ideale cadeauboekje over bij Frog and Bones, 30 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

 

Screen Shot 2015-12-16 at 10.22.49

15 december / Avedon

Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.06

In de krant De Morgen van afgelopen weekend stond een bespreking van het boek Dior by Avedon. Dat nieuwe boek is ongetwijfeld geweldig, want de Amerikaanse fotograaf, die in 2004 overleed, werkte veel voor het modehuis.

Toch wil ik maar even meegeven dat wij een veel ouder en nog indrukwekkender boek in de rekken staan hebben: Avedon: Photographs 1947 -1977 uit 1978. Gesigneerd door de fotograaf “for David” in 1979. Het boek verscheen naar aanleiding van een opening van een retrospectieve expo in het Metropolitan Museum of Modern Art en bevat 162 zwart-wit beelden. De basis.

Avedon: Photographs 1947-1977, Richard Avedon, eerste druk, 1978, Farrar, Straus, & Giroux. 
Te koop bij Frog and Bones, 500 euro

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.28 Screen Shot 2015-12-15 at 17.35.05 Screen Shot 2015-12-15 at 17.34.18

14 december / How To?

Screen Shot 2015-12-14 at 15.28.05

How to make love to a single woman was – echt waar – het meest bekeken boek van onze winkel. Tot ik het deze zomer verkocht aan een vriend. Dat het aantrok was logisch: er staat een frisse babe in bikini op de cover, en ook de belofte van “over 100 luscious photographs” zal wel helpen. De toon van het boek, geschreven door ene M. Robert in 1975, is macho genoeg: zo lezen we er dat “this book will teach you how to thrill women so intensely, they’ll see it in your eyes, recognise it in your walk. In fact women will look at you in a whole new light” De lezer krijgt niet alleen flink wat blootfoto’s, maar ook praktische sekstips.

Screen Shot 2015-12-14 at 17.55.19Screen Shot 2015-12-14 at 17.55.06

Vooral vrouwen vroegen zich af of er dan ook een How to make love to a single man bestond? Ja dus. Die kwam vorige week binnen en is gisteren al verkocht. Met op de cover geen bink, maar een koppeltje. Verder is de toon van dit boek, geschreven door Maggie Rajouane in 1977, subtieler en zijn ook de foto’s dat: veel minder naakt, maar wel cheesy seventies taferelen (inclusief de flou artistique). Hier worden andere dingen beloofd. “This book will encourage you to go out and do what you want with whomever you wish. En vergeet niet: “If you want a man, then tell him you do”.

Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.13Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.52 Screen Shot 2015-12-14 at 17.34.23 Screen Shot 2015-12-14 at 18.00.12

 

Dezelfde vriend heeft ook dit boek gekocht. Beide boeken staan nu, vermoed ik, naast elkaar op een rek. Zoals ze mogelijk ook in boekenkasten eind de jaren zeventig stonden. Heerlijk idee, vind ik dat.

M., Robert. How To Make Love To A Single Woman: A Picture Book of Love. 1975

Maggie Rajouane. How to Make Love to a Single Man, 1977

Beiden zijn verkocht bij Frog and Bones. Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

 

13 december / Walking the High Line

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.00

Hoop en schoonheid. Dat spreekt uit het boek Walking the High Line van Joel Sternfeld. Hoop dat de achtergelaten verhoogde spoorweg voor goederentreinen die doorheen Manhattan loopt ooit een publieke plek zal worden. Dit boek dateert immers van 2001, na september zelfs, want er wordt in het nawoord vermelding gemaakt van de aanslagen op de Twin Towers.

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.36

Op dat moment was deze plek wat men braakliggend noemt: grond die ooit een industriële of functionele rol speelde voor de mens maar om welke reden dan ook die rol verloor. En daar komt dan de schoonheid naar boven: de natuur begon de oude spoorweg over te nemen: er groeiden allerlei aangewaaide planten, bloemen, en zelfs bomen. Die legt Joel Sternfeld in elk seizoen vast, wat verweesde, winderige, koude, maar ook sprankelende, frisse en zwoele beelden oplevert. Het boek is een ode aan die schoonheid en in die zin een politiek document om het beleid te overhalen een publiek park van deze plek te maken. In 2002 wordt gestart met werken en heraanleg van het park The High Line, dat sinds 2009  helemaal toegankelijk is.

Ik ben er zelf nooit geweest, ik bezocht New York maar een keer, enkele maanden voor de opening van The High Line. Maar ik interviewde vier jaar geleden wel Piet Oudolf, een kweker en tuinontwerper uit Hummelo in Nederland. En de man die verantwoordelijk is voor de beplanting. Hij wordt geroemd om zijn wildheid, maar bleek behoorlijk afgemeten en berekend te werk te gaan. Hij heeft ongetwijfeld deze beelden van Joel Sternfeld gezien. Voor mij is het in elk geval fantastisch om dit boek  nu te lezen, met dat interview met Oudolf in mijn achterhoofd. Hieronder een paar fragmenten, verschenen in Knack Weekend op 25 mei 2011.

Screen Shot 2015-12-13 at 15.52.14

Piet Oudolf: “Ik begin met bomen en de ruimtelijke indeling en vul dan steeds gedetailleerder in. Kom, ik zal het jullie tonen, kom maar even mee naar mijn kantoor. Hier zit ik te knutselen. Dit is het beplantingsplan van The High Line. Hierop zie je de verschillende zones en daar staat elk plantje op. Zie je die stipjes ?

Voor elke plek bepaal ik eerst de belangrijkste planten die accenten geven en de basisplanten die ‘opvullen’. Dan begin ik nog andere planten toe te voegen tot ik over de hele plek een samenhang heb. Eens een zone ingeplant, stel ik een lijstje met planten en aantallen op voor de uitvoering. Zoveel planten van die soort, zoveel van die soort, precies zoals het op de tekening staat. Beplanten is constant evenwicht en harmonie zoeken. Als ik hier een plant zet, dan heeft dat gevolgen voor wat er honderd meter verderop gebeurt.”

En wat er enkele maanden later gebeurt ?

“Ja, dat is de andere dimensie, de tijd. Maar dat gaat op de een of de andere manier automatisch. Als ik een plantennaam hoor, dan is het net of ik hoor een naam van iemand die ik al heel lang ken. Dan zie ik de plant voor me : de hoogte, de vorm en de structuur, de kleur, hoe ze zich gedraagt. Ik weet wanneer ze bloeit, hoelang ze leeft.”

Wat maakt dat u specifiek trots bent op dat High Line Park ?

“Het is 2,5 km lang. Daar kun je niet met één verhaal afkomen. Dus is het opgebouwd uit een aantal beelden. Een weidegebied, een halfopen weidegebied, een Europees deel, een inheems deel. Ik kreeg opdrachten als : daar moeten veel bomen, daar moet veel decor en hier is het perspectief belangrijk. Zo bouw ik aan de hand van die referenties een verhaal. Ik heb gekozen voor sterke planten die goed concurreren met de talloze bodembedekkers. Planten die zich niet gemakkelijk laten verdringen. Die op verschillende momenten in het jaar bloeien zodat er telkens andere accenten op- duiken.

In principe is elke ontwerper een soort controlefreak. Je wilt de dingen hebben zoals je ze in je hoofd ziet. Bij beplanting is dat ook zo, maar ik merk dat ik het proces niet meer zo perfectionistisch probeer te beheersen. Ik weet niet of dat te maken heeft met alle stadia die ik al doorlopen heb. Van de jaren zeventig herinner ik me zo’n wilde periode : planten woekerden en overheersten elkaar. Maar nu wordt toch meer gewerkt met planten die in een soort leefgemeenschap goed bij elkaar passen.

Er zijn landschapsarchitecten die alleen maar privétuinen maken. Anderen doen alleen maar projecten zo groot als de halve provincie. Ik heb een schaal die daar net tussenin zit. Een schaal waar het om de kwaliteit van het landschap gaat, de kwaliteit van het groen. Het High Line Park heeft een soort schoonheid die je niet verwacht op die plek. De confrontatie is sterk. In de natuur aanvaard je veel : braamstruiken en brandnetels, bijvoorbeeld. Maar hier is de schaal kleiner, sta je er meer met je neus op. Dus ga ik op zoek naar een modus die wel dat natuurgevoel teweegbrengt, maar die niet de natuur zelf is. Het vertegenwoordigt alleen maar de emotie van de natuur.”

Voor veel mensen is het wel de enige manier waarop ze de natuur kunnen beleven ?

“Precies. Maar in de stad is alles heftiger door de context van al die gebouwen en de architectuur. Daar moet ik rekening mee houden.”

Welk compliment hoort u graag over uw werk ?

“Dat mensen het mooi vinden.”

Is dat genoeg ?

“Ja. Dat ze zichzelf erin verliezen, laat ik het zo zeggen. Ik streef niet alleen naar een dynamisch, maar ook naar een emotioneel landschap. Dat je vasthoudt. Het is een plek om in te verblijven. Als mensen dat ook zo aanvoelen, vind ik dat een compliment.”

Walking the High Line. Joel Sternfeld, (Gottingen & New York): Steidl & Pace / MacGill Gallery, 2001. 
Te Koop bij Frog and Bones, 135 euro

 

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

12 december / Twiggy

Screen Shot 2015-12-12 at 16.39.05

U dacht dat merchandising van popsterren en kinderfavorieten iets van de jongste decennia is? Neen hoor. Getuige daarvan dit ganzenbord gezelschapsspel van het sixties supermodel Twiggy. Ze sierde niet alleen covers van magazines, maar ook boterhamdozen, valse wimpers, kleding, tote bags en poppen werden onder haar naam verkocht.

Ik zie het nog niet direct gebeuren dat Cara Delevingne haar ganzenbordspel maakt. Maar allicht bestaan er Apps, Wii-games en how-to-tutorials rond haar personage en haar wenkbrauwen.

 

Twiggy, A Game That Makes Every Girl, Like Twiggy, The Queen of Mod. Milton Bradley Company, 1967 intact met kaarten, pionnen, spelbord en dobbelstenen.

Te koop bij Frog and Bones, 125 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.

PS: De Kerstboom staat!

IMG_7808

11 december / Palmen in potten

 

Screen Shot 2015-12-10 at 16.23.16

Pop artiest Ed Ruscha maakte in 1963 een boekje dat hij Twentysix Gasoline Stations noemde. En waarin exact dat te zien is: 26 tankstations langs de Amerikaanse Highway Route 66. Het boekje kreeg cultstatus en vooral opvolging. Heel wat andere artiesten, typografen, fotografen en auteurs gebruikten zijn typografie en lay-out om zelf een reeks van objecten in een boekje voor te stellen: van appartementen in Los Angeles tot Zwitserse meren; van koekjes tot blikjes uit tankstations…

Dit soort Fake Ruscha’s heeft een hardnekkige groep verzamelaars en er worden regelmatig nieuwe uitgebracht. We hebben er enkele tientallen in de winkel. Onder andere eentje dat we zelf maakten (Some New York Subway Maps) Maar ik pik er in deze donkere winterdagen nu even deze uit: negentien palmen in potten uit Straatsburg. De straatnamen staan naast de foto. De potten zijn van plastic of hout, maar altijd groen.

Screen Shot 2015-12-10 at 16.23.04

Te koop bij Frog and Bones, uitgave van 40 exemplaren, dit is nummer 13. 125 euro.

Frog and Bones, Quellinstraat 46, Antwerpen. Open van woensdag tot en met zaterdag (plus elke zondag van december) tussen 12 en 18 uur.