Categorie archief: interieur

In the mood for … snow

Sneeuwrecord? Hopla.

Beter binnen blijven vandaag?

Flos lamp en Aytm magazinehouder, gespot op de Instagram van Bart Degryse, invoerder van designmerken.
Notes, een kast van Moggdesign, te koop bij Domus Plus in Roeselare.
schapenvel bij Juttu

Ik schreef dit najaar een klein artikel over schapenvellen in een dossier over landelijk wonen in Nest Magazine:

Game of Thrones fan of niet, een schapenvel werkt altijd. Bij Juttu hebben ze het jaar rond schapenvellen in de winkel liggen. Line Vanvoorden van Juttu kent de do’s en dont’s van het schapenvel in huis.

Do:

*gebruik het winter én zomer. Wol is immers isolerend. Warm op een koude vloer in de winter, verkoelend op een rotan tuinstoel in de zomer. Maar altijd dat extra laagje comfort.

* Als er wat knopen inzitten, kan je de wol borstelen met en klassieke haarborstel, wel een model met haar, dus geen met plastic nopjes op, die trekt de haren los.

* Klop het regelmatig uit met een mattenklopper of hang eens buiten.

* Kies een schaap dat qua kleur je interieur past.

* Sneeuwreinig eens: leg het op de wol-kant op de sneeuw en klop daarna de sneeuw uit. Proper.

Dont:

  • Maak het niet nat. Sommige vellen zijn speciaal behandeld zodat ze wél in de wasmachine kunnen, maar de regel is dus: niet wassen. Wordt een “normaal schapenvel” toch te nat, dan verstijft het. Dan kan je het misschien oliën om het weer wat soepel te maken.
  • Leg een vel van een donkerbruin of zwart schaap niet in de zon, het verkleurt snel.

 

Set, ijsbeertje slaapt, van Fransceso Bindaré voor Edra.
Fountain salontfael van Tokujin Yoshioka voor Glas Italia. Bevroren fontein weliswaar. Murano glas, gegoten, in vorm gebracht en daarna bewerkt met een beitel.
Hotaru Marker Light van Barber Osgerby, te koop in de nieuwe accessoirelijn van de Brusselse Marina Bautier.
Ultima Thule kan van Tapio Wirkkala voor Ittala, geïnspireerd door het ijs van Lapland, een ontwerp van 1968.

deze Ultima Thule collectie was ook opgenomen in de expo A Wild Thing, het verlengde van een boek van dr. Hilde Bouchez.

“Veel voorwerpen die we gebruiken zijn tam,” legde ze uit toen ik haar interviewde.   “Wanneer elke verwijzing naar de natuur of naar de mens die het gemaakt heeft verdwenen is, noem ik ze tam. Toch zijn er nog degelijk wilde dingen vindbaar: objecten die een intrinsieke kwaliteit uitstralen, niet bepaald door functie, noch door louter vorm, evenmin door een concept en al helemaal niet door een trend. Wat is het dan wel dat ervoor zorgt dat ene glas meer ‘aura’ heeft dan het andere, meer glans, meer passie, meer ‘mystieke allure’?”

Na drie jaar onderzoek aan KASK School of Arts rond fenomenologische kwaliteiten in design -zoals het dan filosofisch en academisch heet – bracht Hilde Bouchez nu het antwoord op die vraag in het boek Het Wilde Ding. Dat bestaat uit negen essays: over designgeschiedenis en consumeren, over sociaal design en nadruk op ecologie van een jonge generatie, maar ook over westerse kosmologie, over de ambachtsman, grondstoffen, over fluisterende viltsters in Kirgizië en ten slotte over l’orgasme permanent: het zoeken naar schoonheid en vreugde in het alledaagse. In het boek echter geen foto’s van objecten “precies omdat niet het beeld van een object, maar het echte wezenlijke object zelf zo belangrijk is,” aldus Bouchez.

 

Kussen van Pernille Folcarelli, bij Home Made Stories.
Ceramic Clocks van George Nelson, heruitgebracht door Vitra. Kijk ook even op de website, er staat een geweldig filmpje over hoe die gemaakt worden op de homepage.
Gefilterd licht, organische vormen… deze No1 van Gebrüder Thonet Vienna is ontworpen in 1850!

 

Wat je absoluut moet gezien hebben om mee te zijn met de woontrends voor 2018? Je vindt hier tot het einde van het jaar enkele moodboards. Hier deel 2 en  deel 1.

 

In the mood for … trompe l’oeil

Twee keer kijken helpt in het geval van deze beelden. Omdat het materiaal, de kleuren, de afbeeldingen zichzelf niet onmiddellijk prijsgeeft. Of omdat er wordt gespeeld met perspectieven, doorzichten en daglicht. Met aquareltechnieken en dégradé.

Een ondoordringbare jungle is gemaakt van marmer, roestig staal, bonkig keramiek, shiny plastics (really? in 2018?) , gekleurd glas, vintage leder en de nieuwe generatie neons. Hyper-polychroom.

 

 

Borden van Bensimon. Druk druk druk.
Macaron lampen in gekleurd glas met vuling van natuursteen van Brokis.
Kartell voor Laufen, badkamerspiegel in mandarijntjes-oranje .
Loveseat van Patricia Urquiola voor Moroso
Uit het boek The Island of the color blind van fotografe Sanne De Wilde. Zij maakte foto’s in Pingelap en Pohnpei, twee eilanden  in de Stille Oceaan. Daar is een hoog percentage van de inwoners kleurenblind. Een deel van haar foto’s maakte ze in zwart wit, een deel met infraroodcamera en een deel en liet ze met kleur bewerken  door kleurblinden. Het boek kwam uit bij Hannibal.
Marble Bench van Muller Van Severen, multigekleurd en nooit twee keer hetzelfde, uiteraard.
Wall clips van Henge
Uit in de lente van 2018: een nieuwe Wonderplants boek, bij Lannoo
Nicole Cota ontwierp het Drifter Hotel in New Orleans in de Verenigde Staen. Very contemporary.
Studio Morison bedacht dit paviljoen voor een 18e eeuwse tuin in Herefordshire in UK. Een giga-ananas.
Jan Plechac en Henry Wieblus bedachten deze Bump credenza kast voor La Chance

 

 

Fauteuil van Philippe Starck voor Cassina
cover van World of Interiors magazine, januari 2018.
en de cover van One Life van Sotheby’s.
En die van het decembernummer van Eigen Huis & Interieur 🙂
Le Refuge van Marc Ange, een Instagramhit van de afgelopen designweek in Milaan, is nu te zien in Design Miami, met toegevoegde spinnen deze keer, gespot bij Wallpaper.
S-chair van Tom Dixon voor Cappellini, in gelimiteerde uitgave van 99 stuks, met cover in “old-looking silver leather, obtained through a sophisticated production process. An idea taken from one of the most contemporary fashion trends.”
Tafelblad en spatwand van een nieuw gerecycleerd materiaal van Dekton. “Trillium bestaat uit een mix van vulkanische tinten in grijs, bruin en diep zwart, welke zijn geïnspireerd door de industriële uitstraling van geoxideerd staal, met als resultaat een roest-effect dat onverwacht glad aanvoelt.”
Ercole e Afrodite, van Driade. Spot de … euh… sixpack.
Dienblad van het Belgische Notre Monde, komt uit in januari 2018
Prada club, ook te zien op Design Miami begin september. “Set in a 1920’s film studio complex, formerly an ice factory, the installation is divided into an internal club space and an outdoor tropical garden, one being entirely monochromatic, the other hyper-polychromatic,” aldus hun Instagram-pagina.
Tip lamp, ook van Muuto, gefotografeerd door Tekla Evelina Severin.

Wat je absoluut moet gezien hebben om mee te zijn met de woontrends voor 2018? Je vindt hier tot het einde van het jaar enkele moodboards. Hier deel 1.

In the mood for … earth, wind & fire?

Wat je absoluut moet gezien hebben om mee te zijn met de woontrends voor 2018? Je vindt hier tot het einde van het jaar enkele moodboards.

( Met beelden en producten uit 2017 weliswaar. Eerlijk is eerlijk. )

Het eerste moodboard  is extra warm voor deze grijze dagen:  earth, wind & fire.

Vilten kussen, gemaakt in Nepal,  met geometrisch maar erg hip patroon uit de Luxury Nomad Capsulecollectie van M&Otto voor het Belgische lifestylemerk Flamant
Bordeaux Armada stoeltjes van Doshi Levien voor Moroso, met een tafeltje van Petite Friture, in een prachtige setting van Claude Cartier. Vel decor hier: veelhoeken op de tafel, zwart-wite  trapezia op de grond, hevige marmer  en subtiel geweven riet of rotan. tegen een achtergrond van bananenplantbehang Dieprood fluweel en-plus. Art-deco is on a roll again!
Connection een vaas uit cement van Seletti voor Moroso, 95 euro.
Omdat ze volgens mij gemakkelijk 2018 halen, deze kerstballen in leder van Dille & Kamille.
Red brown, noemt Ferm Living de nieuwe tint van deze lamp Hoop zelf. Bij de theepot passend, evidemment. de setting heeft iets primitiefs, maar dan wel met electriciteit. Contemporary Archeology is een van de trends die kleurexpert Hilde Francq vorige week nog aanhaalde op een High T trendsummit in Antwerpen. Primitieve objecten trekken ons intuïtief aan,” voorspelt ze. En bruin speelt daar een belangrijke rol in.

 

Sigve Knutson, een van de kunstenaars die trendwatcher Hilde Francq aanhaalde vorige week: “hij maakt hedendaagse maar primitieve objecten, de functie is niet meteen duidelijk, maar het spreekt aan,” sprak ze.
Heart wood, heet de kleur van 2018 van Levis, de onderste tint dus.
Tabula Rasa Style, dit beeld van Ikea Belgium van de Sinnerlig vazen in samenwerking met Hay.

 

 

 

Herfstwoontrend (4): I see faces

Over maskers. En handen.

Zijn het zo eenzame tijden dat we graag gezichten in huis hebben? Personages die deel uitmaken van ons leven, maar toch ook niet? Is het klassieke geschilderde portret stilaan vervangen door het een  variant in drie dimensies? In elk geval, ik zag veel gezichten de afgelopen weken. Op expo’s, maar ook in campagnebeelden van interkeurmerken. Mijn favorieten.

De maskers van Walter

Dé tentoonstelling van dit najaar is voor mij tot nu toe Powermask van modeontwerper Walter Van Beirendonck in het Wereldmuseum in Rotterdam. Inspirerend door de schitterende scenografie die hedendaagse kunst, mode en design samenbrengt met exotische, rituele en soms eeuwenoude maskers.  De expo loopt nog tot 7 januari, en er bestaat ook een al even inspirerend boek, mét de tentoonstellingsschetsen van Van Beirendonck.

Met open mond

Deze zomer kwam ik in Frankrijk deze vogelnestjes van de Brusselse artiest Eric Croes tegen. 

Ik bleef zijn werk volgen. Deze nieuwe geglazuurde vogelnestkastjes hieronder vind ik geweldig.

eric croes
eric croes

Schuursponsvrolijkheid

Designlabel Hay heeft niet alleen een reeks maskers om aan de muur te hangen, maar ook deze heerlijke schuursponsjes (vanaf 5 euro). Instant happiness toch?

Antimodernisme uit Denemarken

Werelberoemd in Denemarken, maar nu ook vlotter bij ons beschikbaar: het werk van Bjorn Wiinblad. Deze cache-pots bijvoorbeeld kenmerken ’s mans hyperdecoratieve stijl.

Handgemaakt

Ik zag personages à volonté in het atelier van Hilde Segers van Circaterra Céramique  in de Franse Pyreneeën. “Ik maak al lang schalen met personen, maar mensen blijven erdoor gefascineerd. Een ziel in huis, dat spreekt aan, zeggen ze.”

Hilde Segers, circaterra céramique

Ook hand gemaakt

Deze handen vormen een fruitschaal, van Harry Allen, te koop bij Domus Plus in Roeselare.

Domus PLus

Hands up

Dat ontwerper Jaime Hayon fan is van mannekes in zijn werk is geen nieuws, hij tekent ze overal op. Deze vaasjes voor BD Barcelona stralen zijn joie de vivre helemaal uit. Ik interviewde hem maar één keer, jaaaaaaaren geleden (11 jaar om precies te zijn) voor Knack Weekend en toen zei hij dit:

“Mijn rule number one is dat ik iets wil maken dat ik zelf graag zie. Ik kan niet liegen tegen mezelf. Ik zie ontwerpers die zeggen : “Onze taak is de industrie in stand te houden.” Zo denk ik dus niet : ik ben hier om gelukkig te zijn in wat ik doe. Niet om het probleem van anderen op te lossen. Ik wil kwaliteit en ik wil mijn dromen waarmaken. Mensen schreeuwen om nieuwe dingen, dingen die persoonlijkheid hebben en die een tijd meegaan.

Op uw 23ste werkte u al bij Fabrica, de creatieve communicatiedenktank van Benetton. U stond er vrij snel aan het hoofd van het departement design. Is dat geen contrast met…

(onderbreekt) Toen was ik mezelf niet. Ik leerde veel van fotograaf Oliviero Toscani. Hij heeft mijn derde oog geopend om dingen te zien. Maar ik verkoos om de positieve kant van het leven te zien. Hij toont de slechte realiteiten van de wereld. De gelukkigste en tegelijk de meest trieste dag van je leven, is de dag dat je beseft dat de wereld niet is zoals je dacht dat hij was. Dan krijg je een klap in je gezicht. En die klappen wil Toscani uitdelen. Maar ik wil mij niet in negativisme wentelen. (Brult in de cassetterecorder) : Ik wil vooral plezier hebben in wat ik doe.”

Hij zwoer toen nooit een Ikea-stoel te ontwerpen (wat hij tot dusver niet deed), en hij droomde luidop van een luxueuze rolstoel. (Ook voorzover ik weet nog niet gerealiseerd). Zijn vrolijkheid bleef.

Bd Barcelona

Novembre voor 1 november

Gufram (van de cactus) presenteerde deze limited edition versie van de schedelzetel Jolly Roger van Fabio November, een ode aan Mexico en diens traditie om op El Día de Los Muertos (1 november dus) de doden te eren. Handbeschilderd.

Gufram

Sculptuur achter de toog

Het was de mama van eigenaar en interieurarchitect Sam Peeters, Anny Dierckx, die dit sculptuur maakte dat in het gloednieuwe Antwerpse hotel Pilar achter de toog naar elke bezoeker kijkt.

Pilar
venus, van Fabio Novembre voor Driade

Guilty pleasure

Hierom vind ik Instagram en het wereldwijde web écht geweldig: er bestaat #iseefaces.

En ik volg @Shitgardens, ook een guilty pleasure.

Herfstbedenking

Over pepermolens en andere specerijen.

Ik moest twee keer kijken toen ik onderstaand beeld in mijn mailbox kreeg. Een hightech luidspreker van Sonos staat als een archeologische  vondst gepresenteerd tussen een reeks pepermolens. Wat hebben een luidspreker en pepermolens in hemelsnaam met elkaar te maken? (ja, ja  RHCP fans, ik hoor jullie)

Sonos luidspreker

Waarom? Waarom?  Waarom? Ik besloot niet te bellen naar Sonos, maar te proberen gissen waarom een art director deze setting koos. En ik kan wel enkele redenen opsommen.

Het pepermolenrek staat symbool voor allerlei zaken die op dit moment populair zijn in de interieursector:

  • Natuurlijke materialen? check (ook al lijkt het bij nader bekijken om ge-airbrushte molens te gaan, die misschien zelfs van karton kunnen zijn?)
  • Eenvoudige archetypische geometrische vormen in een soort van totem zoals de Memphis-stijl maar anders? check.
  • Link naar lekker eten? check.
  • Een verzameling curiositeiten gepresenteerd als in een wunderkammer? check.

Ik begon op pepermolens te letten. Op archeologische vondsten, typisch voor eerste beschavingen.  En ik vond ze zonder ver zoeken in hedendaagse interieurs en catalogi van populaire meubelmerken. Of wat dacht u van deze vijzel voor specerijen van het online merk Hem, geïnspireerd op een eeuwenoude molensteen en uit vier specifieke marmers uitgevoerd.

Pepermolen, maar dan anders, van Mark Braun voor Hem

Ook archetypisch is deze onderstaande vaas van het Franse merk Moustache, altijd goed voor een statement piece. De looks van terracotta, maar daar stopt het ook, want het gaat om geglazuurd keramiek. U krijgt zeven vazen voor de prijs van één (750 euro, wel). Hieronder gepresenteerd met een paar takken amarant, als ik Wikipedia mag geloven, een belangrijke voedingsbron voor zowel Inca’s als Azteken. En op dezelfde Wikipediapagina: een speciale soort van de amarant is ondertussen lekker bestand tegen glysofaat. Oersterk.

vaas van Jean-Baptise Fastrez voor Moustache

Onderstaande pepermolen van Ferm Living is “bruikbaar voor verschillende gedroogde kruiden”. Good to know.

Pepermolen van Ferm Living

Uiteraard blijven ook dé grote spelers niet achter: wie al eens graag een oerkruik in huis heeft, kan rekenen op Ikea. In de collectie Ypperlig ( een samenwerking met het Deense merk Hay die sinds enkele weken te koop is bij Ikea), vind je deze steengoedvazen, handbeschilderd bovendien.

De kruik van Hay en Ikea

Dé verklaring heb ik niet voor de populariteit van archetypische gebruiksvoorwerpen. Misschien is het een strategie van ons onderbewustzijn?  Dat kiest in overdaad aan voorwerpen voor wat het kent. Uit geschiedenisboeken, uit collectief verleden, uit de eerste beschavingen.

Misschien is het conflictvermijding? Ik geloof dat het in tijden van teveel ongevraagde meningen en ingewikkelde woonvormen slim kan lijken om voor een soort van grootste gemene deler te kiezen. Ikea onderzocht frustraties in huis en kwam tot de vaststelling dat bijna 1 op de 3 Belgen spullen van huisgenoten haat. “Rommel in huis is met ruime voorsprong de meest voorkomende frustratie. Toch vormt een gebrek aan opbergruimte niet het grootste probleem, maar wel of het om spullen van jezelf dan wel om die van huisgenoten gaat. Bijna 1 op de 3 Belgen haat het te moeten leven met bepaalde spullen van een huisgenoot (29%).” aldus het rapport.

Zijn deze eerder primitieve vormen dan gewoon veiligheid? Is het dan slim om te kiezen voor iets herkenbaar en universeel? Non-cultureel eerder dan multicultureel? Uit de vroegste beschavingen, toen de mens uit noodzaak gebruiksvoorwerpen bedacht. Toen peper nog peperduur was.  Genderneutraal bovendien?  Oef.

Of niet?  Eigenlijk is teveel generische witte producten design, hoe luxueus ook, eerder gevaarlijk. Vooral thuis. Want thuis, dat blijkt uit talloze onderzoeken, moet vooral de plek zijn waar je je veilig en geborgen moet voelen, of je huisgenoten dat nu leuk vinden of niet. Het begin van empathie en samenleven is dat.

Immers:  uit hetzelfde onderzoek van Ikea blijkt dat maar liefst de helft van de Belgen persoonlijke spullen verstopt voor huisgenoten, en dat vooral omdat ze denken dat de ander de waarde ervan niet kan inschatten (39%), omdat ze bang zijn dat huisgenoten het voorwerp kapot zullen maken (34%) of omdat ze zich ervoor schamen (32%). Die echte wunderkammer met objecten vol betekenis, denkt u daar even aan wanneer u aan het kerstshoppen gaat voor anderen?

 

 

Herfstwoontrend (3): Black Metal

We benoemden het eerder al aan: vettig is prettig.

Zachtroze, huidkleurig en elegant. Genderneutraal, halftransparant en melkachtig wit. Wolkjes, watjes en wol. Het is allemaal aanwezig in hedendaagse interieurbeelden. Maar… zoals elke fysica-leraar én elke yoga-juf weet: what goes up, must come down.

Ziehier de reactie op de roze wolk:   zwarte metalen en vettige en glanzende structuren. Alsof ze recht van de draaibank, de freesmachine of uit het olievat van de dichtstbijzijnde buurtgarage komen.  Geen steampunk of industrial chic. Of zelfs maar Game -of-Thrones. Gewoon: wat je ziet is wat je krijgt.  Niets meer, niets minder.  Want het leven, mijn beste, is geen eenhoorn-kamp.

Enkele voorbeelden:

Ikea Backig bordjes in zwart gerecycleerd glas
Ikea Backig
Keukenfrontjes van Norm Architecten voor  Reform CPH, zoals ik toegepast zag in de woning van Kelly en Arthur van Atelier Avondzon, de volledige reportage vind je deze maand in Feeling Wonen. Hier zie je  behandeld tombak (een legering van koper en zink). “Het mooie aan dat materiaal is dat het een gebruikspatine krijgt. Nu al zien we gouden gloed op de plekken waar we de keuken het meest aanraken.” 

Stelton viert de 40ste verjaardag van deze EM77 met een speciale black metal uitvoering
Freitag tassen en tasjes , gerecycleerde vrachtwagenhoezen, te koop bij Rewind Design in Antwerpen
Tom Dixon
Co.studio tekende deze dienbladen voor het RAS. XLBoom brengt ze nu in productie. Bestaat in messing, maar ik verkies dit speciaal zwart afgewerkte metaal.

 

Herfstwoontrend (2) : Calder achterna

Een oogvijs in het plafond draaien, en er iets aanhangen, er bestaat amper een simpelere manier om een ruimte aan te kleden (los van gordijnen dan). Sculpturale mobiles à la Calder zijn ongelooflijk populair dezer dagen. Als lampen, als kamerplanthouder, of gewoon als mobile. Meestal simpel zwart, maar soms ook in felle kleuren. Evenwichtsoefeningen in huis, de ideale metafoor voor het eeuwige zoeken naar de work-life balance?

 

Atelier Haussmann
Artemide
Cappellini
DePadova
Hay, zelfdovende kandelaar.
Michael Anastassiades voor Flos, volgend jaar in productie
Multiplex, ooit ontworpen door Charles en Ray Eames, nu in productie bij Vitra.
Lambert & Fils in de vitrine van Conran shop in Parijs, voor de Paris Design Week die deze week plaatsheeft

Uit het archief: interview met Michael Anastassiades

Ontwerper Michael Anastassiades heeft sinds vandaag een expo lopen in Galerie Atelier Jespers  in het kader van Design September in Brussel. Het ideale moment dus om dit interview uit november 2013 voor Knack Weekend nog eens boven te halen. Zijn principes zijn immers ongetwijfeld dezelfde gebleven, het is een serieuze man.  Hij was toen al lang bezig, maar zijn naam was toch nog nieuw in de designwereld. Ik ben wat blij dat ik hem sindsdien min of meer moeiteloos uitgesproken krijg. Want de man blijft toonaangevend in de lampenwereld.

Zijn eerste lamp was er een die absolute stilte nodig had om te kunnen branden. Interview met Michael Anastassiades, lampenontwerper uit Londen en zintuiglijke veelvraat.

Helemaal boven in zijn huis staan we na de vele trappen wat uit te blazen, de assistent van Michael Anastassiades en ik. Maar het kan geen kwaad om even niets te zeggen, want het uitzicht is overweldigend en verandert constant : achter de voorbijrijdende treinen van Waterloo Station draait het reuzenrad London Eye. Hier woont de Cypriotische ontwerper Michael Anastassiades (46) en dit huis vertelt veel over de man : dat hij houdt van beweging. Van natuurlijke materialen, zoals donker hout, marmer en gepatineerd leder. Van koper en glas. En dat het een propere mens is. Al zou dat natuurlijk ook kunnen liggen aan het feit dat er toen net een expo liep met zijn jongste lampen voor Flos : de IC en de String Lights.

Hoewel hij al zo’n twintig jaar lampen bedenkt en zelf laat maken in ateliers in heel Europa, zijn dit de eerste die industrieel vervaardigd zullen worden. En dat is omdat hij nu eenmaal een perfectionist is, zegt de burgerlijk ingenieur als we hem een week later opbellen : “De expertise en technische kennis van Flos is zo uitzonderlijk dat alleen zij dit kunnen maken. Ze appreciëren mijn werk, dat voel ik.”

FLEXIBILITEIT

In elk geval zullen veel verbouwers zijn nieuwe String Lights appreciëren, want de lange draden en het ophangsysteem maken het mogelijk om zonder boren, slijpen of kappen op gelijk welke plek in huis exact daar licht te hebben waar je dat wilt : boven die ene leesplek aan het raam, boven de grote gezinstafel, aan de kinderhoek of in de hal. “Wanneer je de kamer opnieuw inricht, dan verhang je ze gewoon. Als je verhuist, neem je ze gewoon mee. Ik hou van die flexibiliteit. En ik hou van de sculpturale kwaliteiten die je met verlichting kunt creëren : niet alleen als ze aanstaat, maar ook als ze uitgeschakeld is. In de natuur zorgt licht ervoor dat niets ooit twee keer hetzelfde is. Licht creëert leven en zorgt voor dynamiek. Die magie wil ik een klein beetje proberen vangen, zoals bijvoorbeeld lichtkunstenaars James Turrell en Dan Flavin dat ook doen.”

String Lights Flos

Hij is beeldend kunstenaar, bedenkt ook eenmalige installaties of richt ruimten in met levende planten. Toch is hij veeleer per toeval met lampen begonnen, zegt hij. “Een van de eerste die ik bedacht, was de Anti-Social Light. Die had een ingebouwde decibelmeter, wanneer het niet absoluut stil was, kon je ze absoluut niet doen branden. Het was een statement piece, natuurlijk. Maar ik wilde wel dat ze echt bestond. En zo ben ik ze zelf beginnen te produceren. Dat vind ik mijn taak als productontwerper. Zoals een schilder schilderijen wil maken, wil ik producten maken. Geen ideeën. Daarna maakte ik de Tube Chandelier, dat moet in 1996 geweest zijn, en dat is mijn entree geworden. Sindsdien heb ik gewerkt aan een uitgebreid netwerk van ateliers in heel Europa : glasblazers, steenkappers, houtbewerkers, metaalbewerkers. Zij maken mijn lampen. Maar ik ontwerp ook spiegels, tafels en andere objecten. Daarbij vind ik de afwerking cruciaal, het tactiele en de kwaliteit van de materialen.”

Bovenstaande collecties duiken flink op in hedendaagse interieurs en in publieke ruimten. Ze passen helemaal in de art-deco trend van vandaag. Bij Atelier Jespers toont Anastassiades de expo 13 mobiles.  Nog tot 2 oktober. www.atelierjespers.com

 

Herfstwoontrend (1): Waterverf

Dat blurry dezer dagen trendy is in woningen, schreef ik al begin dit jaar. De trend lijkt zich grondig voort te zetten. Net voor de zomer liet Pinterest weten welke zoektermen veel gebruikt werden en “watercolour” bleek een van de meestgezochte termen (naast multiplex keukens, groene tegels en planten voor de badkamer).

Geen gemakkelijke trend om thuis te proberen, maar voor de durvers: hierbij wat inspiratie.

 

Gespot in het trends nummer van Elle Decoration van Augustus: deze muur uit stampleem in een woning van architecte Tatiana Bilbao, in Mexico. foto Iwan Baan.
uit de najaarscollectie van Stelton, die u kent van de koffiekannen
Stelton kaasmes
Enigma, het nieuwe restaurant van Albert Adria, door Pritzker Price winnaars RCR Arquitectes. Een 3D aquarel, alsof u in een bevroren landschap zit te eten.

In Enigma in Barcelona mag u foto’s maken, maar enkel voor privégebruik. En zonder flash. Het is het antwoord op de allereerste FAQ op hun website: “mag ik fotograferen of filmen tijdens het eten?” Die staat nog voor de vraag hoelang een etentje duurt en nog voor alle vragen over allergieën.

Soft Ice plate uit de nieuwe Hay Kitchen lijn, binnenkort ook bij ons te koop
Liquefy tafel van Patricia Urquiola voor Glas Italia
Liquefy van Patricia Urquiola voor Glas Italia
Bubble glass objecten van Ferm Living, beschikbaar vanaf midden oktober
AMPM van La Redoute

 

Bump collectie van Tom Dixon, net voorgesteld op Maison & Objet
Le Creuset, lees mijn artikel over millennium pink hier.
tapijt van Christophe Hefti, op dit moment te zien bij Galerie Maniera in Brussel

Picture Perfect (4) : Hybrides in de regen

Lancaster stoel van ontwerper Michael Young voor Emeco Chairs, toegepast in het interieur van The Line Hotel in Los Angeles, door interieurbureau Knibb Design

Veel namen. Die leest u onder deze foto. Er is de man die de stoelen tekende: Michael Young, een industrieel designer, fan van metalen en van Azië, waar hij een studio heeft.

Emeco Chairs, de Amerikaanse makers van de lichte aluminium Navy Chair is de fabrikant en het merk dat deze stoelen op de markt brengt. Op hun Instagrampagina zag ik dit beeld afgelopen zomer. Emeco is gespecialiseerd in het gieten van aluminium en maakten  dus de gepolijste gerecycleerde zitting en rugleuning. De houten poten van deze stoelen werden gemaakt door een toeleverancier, een Amish schrijnwerker uit de buurt van …  Lancaster in Pennsylvania.

De combinatie van gegoten aluminium en blank hout vormt een wat atypische hybride. Een combinatie van een industrieel en een eerder ambachtelijke techniek. Van een spiegelend en een mat materiaal. Van hard en zacht. De mix met het blinkende aluminium maakt deze eenvoudige stoel visueel levendiger dan een puur houten stoel (ook wel kouder aan de poep, maar dat terzijde. Er is ook een kussentje beschikbaar voor wie daarover zou zeuren zoals ik).

Michael Young legde het in 2010 zo uit, toen hij de stoel ontwierp:  “I have worked extensively with the aluminium manufacturing process recently, and with some of the best equipped factories in Asia. I was looking at the ways to join other materials with aluminium over the last few years and thinking about a chair. I feel passionate about working with natural materials that live for ever; wood and metal are really the materials that connect to the human.  So there was no question that the richness of their ageing processes would be a perfect combination. I felt that using wood would create a softer edge to a product whilst the aluminium would speak to its sophistication and heritage.” Rijkelijk en stijlvol ouder wordende stoelen,  wie wil dat nu niet?

In elk geval hebben de ontwerpers van Knibbdesign de visuele tegenstelling helemaal uitgespeeld toen ze de Lancasters voor dit interieur bestelden. Ze plaatsten de stoelen met glanzende zitting op een minstens even blinkende vloer. Hoewel die donker is, reflecteert die het licht overvloedig, zodat een  fijne warme gloed ontstaat. Alsof er net een dikke verlossende regenbui gepasseerd is op een  hete zomerdag.

Het is een vloerafwerking die in huiselijke setting niet evident is,  maar die hier goed werkt, in een restaurant van The Line Hotel in Los Angeles.  De breuk met de  brave Scandinavische stijl is -althans in hotels, restaurants en café’s – al een tijdje geleden ingezet. Rijkelijk, gesofisticeerd, glamoureus zijn woorden die in menig nieuw hotel, bar of restaurant van toepassing zijn. Probleem is dat de nieuwe art-deco-interieurs al gauw een soort decor worden waar je eerder kostuumdrama’s ziet plaatsvinden dan ongedwongen etentjes. Toch is chic hier niet stijfjes.

Misschien ligt het geheim van de warmte van dit beeld (ondanks het koude aluminium aan de poep) wel in de nuchterheid van de houten stoelpoten?  In het muntgroen dat de voorbije jaren furore maakte in hedendaagse interieurs? Of in de geruststellende messing theepot op de houten tafel? Of misschien  toch in de zachtgele verf, met spons op de muur aangebracht? Helemaal zoals in de jaren negentig….

In de reeks Picture Perfect? zoom ik deze zomer  in op een nagelnieuw interieurbeeld. Gespot in een meubelcatalogus, op een website, een Instagram-pagina, een magazine of boek.

PS: Dit beeld toont trouwens een andere trend die op kousenvoeten nadert: na messing,  brons en koper is het weer tijd voor chroom,  inox, gepolijst aluminium (zoals hier) of gewoon simpel spiegelend glas. U weze gewaarschuwd.