Categorie archief: Geen categorie

Uit het archief : Carolyn Steel

 Gisteren hoorde ik een hedendaagse held: Carolyn Steel, architect en auteur van het boek “De hongerige stad”. Ik hoorde haar niet voor het eerst. Ik mocht haar vijf jaar geleden interviewen. Even enthousiast als toen vertelde ze gisteren over hoe de manier waarop we met ons voedsel omgaan eigenlijk bepaalt hoe we met elkaar en met de planeet omgaan.

Ze kwam supporteren bij de lancering van ’t Dak van Pakt, een samentuin op drie pakhuizen, goed voor 1800 m2 kruiden, fruitbomen en groenten en 200m2 serre. Daarover binnenkort in Knack Weekend meer.

Hoe belangrijk (stads)landbouw dezer dagen is, werd bovendien bevestigd deze ochtend, toen Landgenoten, een coöperatieve aankoper van landbouwgronden de prijs voor Radicale Vernieuwer kreeg van zowel de jury als het Publiek.

Positief duurzaam nieuws vandaag, het mag ook eens.

Hieronder mijn interview van vijf jaar geleden met Carolyn Steel. Ze is bezig aan een nieuw boek, vertelde ze gisteren.

STEDEN ZIJN MEER DAN HUN ARCHITECTUUR. Om architectuur te bestuderen, moet je ervan wegkijken. Ik heb de indruk dat aan het traditionele vakgebied iets ontbreekt, namelijk het leven zelf: net datgene waaraan architectuur dienstbaar zou moeten zijn. Ik wilde de verborgen kant van stedelijkheid, haar relatie met het platteland en met de natuur onderzoeken. Hoe zou het zijn, vroeg ik mij af, als je zou proberen om een stad te beschrijven aan de hand van voedsel ? Dat leidde tot mijn boek De hongerige stad.

OVER VOEDSEL NADENKEN, IS OVER HET LEVEN NADENKEN. We hebben voedsel nodig. Het verbindt ons met elkaar en de natuur en het beïnvloedt ons in bijna elk aspect van ons leven. Sinds het boek kijk ik op een andere manier naar de wereld. Als ik een landschap zie, bedenk ik in hoeverre het aangepast is om ons van eten te voorzien. Als ik door een stad wandel, vraag ik mij af waar men- sen hun maaltijden vinden. Waar zijn de markten, waar zijn de winkels ? Koken ze thuis ? Gaan ze uit eten ? Ik kijk wat bestelwagens leveren, of mensen er gezond uitzien.

HET IS TEGELIJK GEMAKKELIJKER EN MOEILIJKER GEWORDEN DAN VROEGER OM ONS- ZELF TE VOEDEN. Technologieën van nu maken de oogsten efficiënter. Tegelijkertijd verbranden we tien calorieën voor elke calorie die we in het Westen produceren. Dat heeft toch geen zin. Bovendien zijn we met zeven miljard. We moeten ons in de toekomst concentreren op het beheer van grondstoffen. Er zijn er genoeg, maar alleen als we ze eerlijk verdelen, ze behoorlijk waarderen, voorzichtig produceren en stoppen met verspillen.

WESTERLINGEN GAVEN NOOIT EERDER IN DE GESCHIEDENIS ZO WEINIG GELD UIT AAN VOEDSEL ALS NU. Britten besteden slechts tien procent van hun inkomen aan eten, terwijl dat der- tig jaar geleden nog dertig procent was. Dat komt omdat we de echte kosten van het goedkope industriële voedsel op een andere manier betalen : grondstoffen worden opgebruikt en er is veel vervuiling, maar we worden ook geconfronteerd met gezondheidsproblemen als obesitas, kanker en hartziekten. Die kosten zijn immens voor de maatschappij en zullen een steeds grotere rol spelen. In de vorm van een vettaks, bijvoorbeeld. Ik stel het begrip sitopia voor, wat inhoudt dat bij het ontwerp van een stad rekening wordt gehouden met haar voedselproductie en -consumptie.

ZEG MIJ WAT JE EET EN IK ZAL ZEGGEN WIE JE BENT. Die zin werd voor het eerst gepopulariseerd door Anthelme Brillat-Savarin, wellicht de bekendste culinaire filosoof. Ik ben het met hem eens dat voedsel zowel plezier brengt als ons leven vormt. Ik blijf ook onder de indruk van de boer- dichter Wendell Berry, die erg goed schrijft over de relatie tussen voedsel, natuur en leven.

HOE KUNNEN WE EEN GOED LEVEN LEIDEN? DIE VRAAG WAS NIET ANDERS VOOR DE OUDE GRIEKEN DAN VOOR ONS NU. Maar zij zagen het gemakkelijker, omdat ze minder afgeleid werden. Epicurus zegt dat we het leven niet kennen, maar dat we het ook niet kunnen vermijden, dus kunnen we er evengoed plezier aan beleven. Maar met mate, anders verspillen we dat plezier. Een eenvoudige boodschap, die wel tot in de kern van de moderne dilemma’s gaat. We moeten leren ge- nieten van het leven op zich, een nieuwe balans zoeken en focussen op wat dicht bij ons staat.

IEDEREEN HEEFT RECHT OP ETEN, DAT STAAT IN DE UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS. Dat moeten we serieus nemen. Er zijn nieuwe wetten nodig, met strak- kere planningen, nieuwe belastingen en internationale overeenkomsten. De jongste jaren zien we overal ter wereld initiatieven in de goede richting, zoals jullie voedselteams en groententassen.

Carolyn Steel is architecte in Londen bij Kilburn Nightingale Architects en (gast)professor in Cambridge, Wageningen en de London Metropolitan University. Ze was de eerste studio director van het Citiesprogramma van de London School of Economics and Political Science. Vorig jaar verscheen haar boek ‘De hongerige stad’ in het Nederlands, bij het Nederlands Architectuurinstituut. Ze blogt regelmatig op www.hungrycitybook.co.uk.

Dit artikel verscheen in Augustus 2012 in Knack Weekend

Lentewoontrend (2): Fantasy voor beginners

Iriserend is het nieuwe zwart. Ofte: alle kleuren van de regenboog samen, zijn het nieuwe zwart. Denk olievlek, zeepbel of parelmoerschelp. Of de veren van een kolibrie of de vleugels van een vlinder. Wie tieners in huis heeft, weet het allicht al wat langer: de regenboog kwam samen met Harry Potter accessoires, eenhoorns en andere magische referenties de huiskamer binnengeslopen. De kleur heet bij tieners (en in Hema) dan ook soms holographic. (Google de term en klik op afbeeldingen, yep, de trend komt ook voor in de nagelstudio). Fantasy is in deze wereld van fake news nog niet op de terugweg, dus verwacht u de komende maanden aan meer van deze New-age regenbogen.

Hier enkel prille trendvoorbeelden.

 

Warp collectie Tom Dixon
Ferm living
Hema plakband
Hay
Patricia Urquiola voor Glas Italia
Flamant

(Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 47% van de Nederlanders en 42% van de Vlamingen het woord iriseren).

Biennale Interieur (6): Wat mij ontroerde.

Biennale Interieur beloofde op voorhand om beleving voorop te zetten. En geen  “productcatalogus” te zijn. Daarom ging ik de beurs enkele keren rond. Op zoek naar die beleving. Wat deed mij lachen? Wat deed mij nadenken? Wat ontroerde? Waar voelde ik me meest thuis? Wat gaat zelfs een klein beetje pijn doen als het zondagavond afgebroken zal worden?

Ontroering. Het is zeldzaam dat ik in een expohal, met veel indrukken, geuren, kleuren en lawaai heel even helemaal stil word. En toch.

  1. Oak bench van de jonge Thelonious Goupil

screen-shot-2016-10-21-at-12-48-33

Een eik die in twee gezaagd wordt, is een perfecte bank. Simpel. Arte povera.

 

2. Een gebroken hart

Philipp Käffer
Philipp Käfer op the German Wall

The GermanWall, dat waren een rist Berlijnse designers die erg dichtbij elkaar gepresenteerd stonden. Ontroeren deed deze wandlamp. Straf, vooral in combinatie met de bijhorende tekst. “Starting from the idea that something has to be destroyed to shape something new. The initial material and form were split into pieces, and rearranged to form a product with a new function or appearance. The Broken Heart lamp for instance consists of reflectors that split a circular light. From one perspective the viewer sees a heart, but when changing position, it breaks into bits of reflected light.”

3. Paddenstoelen

screen-shot-2016-10-21-at-12-53-29
Bar Terra ©anmichiels

De cateringpunten op de Biennale worden sinds enkele edities bedacht door hedendaagse ontwerpers die daarvoor moeten meedoen met de Biennale Awards wedstrijd. Deze Bar Terrra was een van de vijf winnaars. Bedacht door Carolien Pasmans, Bram Aerts en Claudio Saccucci van Trans Architeectuur en Stedenbouw Gent, draaide deze bar rond paddenstoelen. Ze lieten enkele dagen op zich wachten, maar ergens halfweg de beurs stonden de paddenstoelen ineens in volle getale te pronken. “they are alive!” instagramde An Michiels (een van de Biennale medewerkers) bij deze foto. Hoe een natuurfenomeen zo spannend kan zijn.

4. De werkbank van opa

Pinscher
Pinscher

Opvallend hoe professioneel de standen van de jonge ontwerpers zijn, in de hallen herkenbaar door de zilveren lappen stof die verticaal boven de jongerenafdeling hangen. Mooi was het eerbetoon van Stijn d’Hondt die naast de tafels in uitzonderlijke materialen, die hij op de markt brengt onder de naam Pinscher, ook de werkbank van zijn grootvader plaatste. Een stofjas draagt en opa’s bril in de bovenzak houdt.

Lees hier wat mij vrolijk maakte en hier wat mij deed nadenken. Coming up next: wat pijn zal doen als het afgebroken wordt en wat u misschien over het hoofd heeft gezien.

Biennale Interieur loopt nog tot en met zondag in Kortrijk Xpo en in de stad.

Uit het archief: Jonathan Safran Foer

Ik mocht voor Knack Weekend schrijver Jonathan Safran Foer interviewen, voor de rubriek Inzicht. Bijna zeven jaar geleden, toen zijn boek “Eating Animals” uitkwam. Ik ontmoette hem samen met fotograaf Ann Vallé in het  Firean hotel in Antwerpen. Vanavond stelt hij zijn jongste boek ‘Here I am’ voor in de Vooruit in Gent. 

Het inzicht van Jonathan Safran Foer

Dat mijn grootmoeder mijn muze zou zijn, had ik nooit kunnen raden. Mijn eerste boek gaat over haar, mijn tweede schreef ik misschien wel voor haar en zelfs mijn jongste boek, dat over het eten van dieren gaat, begint met een anekdote over haar. Ze leeft nog, ja. Ze is niet het soort persoon dat doodgaat.

Extremely loud & incredibly close is vertaald in 36 talen, maar niet in de taal van mijn grootmoeder : het Jiddisch. En dat zal nooit gebeuren. Toen van dat boek een stuk in The New Yorker verscheen, heeft ze dat wel gelezen in het Engels, traag. Zenuwachtig was ik, maar ze belde : “Ik heb je verhaal gelezen en ik vind het geweldig. Alleen zou ik er niet voor gekozen hebben om het zo te schrijven.” Dat vond ik prachtig gezegd.

Ik weet nooit écht wat ik denk of voel tot ik het opschrijf. Mocht iemand mij jaren geleden gevraagd hebben : “Is je familiegeschiedenis belangrijk voor jou ? Je Joodse achtergrond ? Je Oost-Europese achtergrond ?” Ik zou telkens neen geantwoord hebben. Het is zoals bij een proces in de rechtbank. Je ontkent dat je op de misdaadplaats was, maar er worden bloed-sporen gevonden. Novels are a bit like that. Het zijn bewijsstukken die je gepresenteerd krijgt.

Als ik lees, wil ik veranderd zijn als ik het boek uit heb. Ik wil letterlijk moved zijn : eventjes in een kunstwerk wonen, en niet in de wereld. Goede kunst staat los van de werkelijkheid, los van tijd en plaats. Kunst is nutteloos en pointless. In een goed boek denk je na de eerste paragraaf niet meer aan de schrijver of zelfs niet aan bladzijden, want je bent ondergedompeld in een ervaring.

Eating Animals gaat wél over de werkelijkheid, tot in de gruwelijke details van de vleesindustrie toe. Er staan zeventig pagina’s voetnoten in het boek ! Het was soms frustrerend en helemaal niet tof om met nauwkeurigheid en relevantie rekening te moeten houden. Maar het was op een manier ook geruststellend, want je hebt een wereld om naar te verwijzen. Als je een roman schrijft, heb je niets. Er is geen grond onder je voeten. Daar moet je mee om kunnen.

Toen ik vader werd, stopte ik met denken. De ervaring heeft me vernietigd en opnieuw opgebouwd. Mijn leven veranderde compleet. Eating animals zag ik dan ook als een project voor de babyperiode. Fictie zou niet mogelijk geweest zijn omdat ik daarvoor een soort mentale vrijheid nodig heb, die ik toen niet had. Nu weer wel. Mijn kinderen zijn nu vier en één jaar en ik ben weer vrij. Mijn nieuwe boek zal iets helemaal anders zijn : bijna een thriller en ook een beetje sciencefiction. Ik schreef nooit eerder iets dat plaatsheeft in de toekomst.

Humor is een geweldige manier om iets te zeggen dat je op een andere manier niet kunt zeggen. Daarom ook wil ik dat mijn kinderen de gave zullen hebben om met zichzelf te lachen, maar dat ze ook de gave hebben om niet met zichzelf te lachen. Slechts weinigen kunnen beide vaardigheden goed combineren.

Ik wilde geen schrijver worden. Verloskundige misschien, dat leek me een nuttig en zinvol beroep. Romans lossen geen wereldproblemen op. Natuurlijk frustreert mij dat, maar wel op een goede manier, denk ik. Ik moet elke dag verantwoorden waarom ik het doe. Het maakt mijn leven moeilijker maar ook rijker, omdat ik mezelf constant in vraag stel.

– De Amerikaanse schrijver Jonathan Safran Foer (toen 32) studeerde filosofie en werkte zijn thesis uit tot zijn eerste boek Everything is illuminated, dat ook verfilmd is. Daarna schreef hij de bestseller Extremely loud & incredibly close. Enkele maanden geleden kwam Eating Animals (Nederlandse vertaling bij Ambo/Manteau, ISBN 0 789022 324318 ) uit, een non-fictieboek over de vleesindustrie in Amerika. Hij woont met zijn vrouw en twee kinderen in New York. 

Dit artikel verscheen op 27 januari 2010 in Knack Weekend

screen-shot-2016-10-13-at-10-28-01

Lente in Antwerpen

Ik zag vorige woensdag in het hoofdkwartier van Born in Antwerp voor het eerst de Oscarwinnende film Mon Oncle van Jacques Tati. Ik weet dat die cult is. Ik weet dat ik die al lang gezien zou moeten hebben, als design journalist. Maar dus, soms komen er in een leven andere dingen tussen.

Screen Shot 2016-05-23 at 20.43.14

Over de kritiek die de filmmaker wil geven op “moderne” woningen uit de jaren vijftig zijn allicht boeken geschreven. De woning, die in feite een hoofdpersonage is, heet Villa Arpel en zit boordevol snufjes (een automatische keukendeur, een plastic kan!, een robotstofzuiger). Maar ze blijkt ook ietwat onpraktisch en eerder pronkerig.  En vooral wil Tati zeggen: “een mens wordt er niet gelukkiger van.” Meer sympathie heeft de filmmaker voor het personage van de ietwat chaotische maar levensgenietende nonkel (een rol die bovendien door Tati zélf wordt gespeeld). En voor de schalkse straatjochies en straathondjes.  Vooral de zoon des huizes Arpel beleeft plezier aan dat “wilde en vrije” leven.

Ik heb goed gelachen met de film die Mr. Bean allicht ook gezien heeft. En ik kon niet anders dan naar de meubels en lampen kijken. De zetel in Villa Arpel is deze:

uit Mon Oncle van Jacques Tati.
uit Mon Oncle van Jacques Tati.

En de scène waarin hij opvallendst voorkomt is deze.

De groene rollen deden me denken aan deze Rollover sofa die de Limburgse architect Bart Lens enkele jaren gelden voorstelde bij de Genkse fabrikant Jongform.

Rollover van Bart Lens
Rollover van Bart Lens

Die zat trouwens verrassend comfortabel toen ik hem uitprobeerde op een beurs. De plaid, de eenvoudige boerenkruk en het halfvolle glas kraantjeswater op de foto hierboven zorgt voor een “nonchalante doorleefde look”.  Een look die in magazines, op interieurblogs, in meubelcatalogi en op Pinterest en Instagram hoogtij viert.  Het is dé woonideologie van de jaren tien. Maar een beetje rommel, hoe installeer je dat nu weer? Want un peu, dat is algauw trop. En de wilde inheemse tuin, hoe hou je die in de hand? Wie maakt er eens een film over het échte leven tussen de  Pins en Likes van 2016?  Of is die ondertussen al gemaakt? (Ik loop wat achter met films, dus).

Milano Favorieten 6, 7 en 8

Een maand na datum, maar toch. Ook deze drie objecten vielen me op tijdens de internationale meubelbeurs van Milaan. Elk om een andere reden zijn ze blijven hangen.

Pli Side Table van Victoria Wilmotte voor Classicon 

Pli Side Table, Victoria Wilmotte voor Classicon
Pli Side Table, Victoria Wilmotte voor Classicon

Screen Shot 2016-05-18 at 07.25.18

Omdat het een simpele roestvrije stalen geplooide plaat is die elektrochemisch behandeld is waardoor ze blauw, groen, bronskleurig of zwart wordt. Simpel, maar het werkt.

 

Alu Chair en Alu Round Table van Muller Van Severen voor Valerie Objects

Alu collection Muller Van Severen voor Valerie Objects in The Apartment (foto Iphygenia Dubois)
Alu collection Muller Van Severen voor Valerie Objects in The Apartment (foto Iphygenia Dubois)
Alu collection in The Apartment Graanmarkt 13
Alu collection in The Apartment Graanmarkt 13

Aluminium zitting en tafelbladen zijn geschilderd met een hamerslag effect. Zoals machines in fabrieken. Nog tot 28 mei te zien in The Apartment van Graanmarkt 13 in Antwerpen, in de architectuur van Vincent Van Duysen.

T chair van Jasper Morisson voor Maruni

T chair van Jasper Morrison voor Maruni
T chair van Jasper Morrison voor Maruni

Wederom: simpel, maar prachtig gemaakt. (zie video)