Biennale Interieur (8): Waar ik van opkeek

Biennale Interieur viert feest en hang dus enorme zilvergekleurde metersbrede doeken over de belangrijkste gangpaden. Dat het loont om ook op de standen eens boven ooghoogte te kijken bewijzen deze drie fijne ontdekkingen waarvan ik … eh … opkeek.

1. Inifinito van Davide Groppi 

Infinito davide groppi
Infinito davide groppi

Een lintlicht hing tussen twee muren gespannen bovenaan op de stand van de Italiaanse lichtspecialist Davide Groppi. De naam Infinito is natuurlijk overdreven, maar twaalf meter overspanning (het maximum) is toch ook al indrukwekkend. Technische details vind je hier.

2. Gratis sfeerlicht

screen-shot-2016-10-22-at-12-16-35

Nog meer mooi licht kwam van boven op de stand van textielexpert Kvadrat. Vierkante lichtkoepels  zoals u die wel eens in kantoren ziet, werden bekleed met stoffen langs de binnenkant, waardoor het binnenvallende daglicht -afhankelijk van het gebruikte textiel- een andere kleur krijgt. In Elle Decoration Uk van november las ik een heel dossier over koepels en in een interieur waar ik onlangs op reportage ging, en dat binnenkort in Knack Weekend verschijnt, werd ook op een slimme manier met koepels gewerkt. Laat ons zeggen dat ik eventjes een koepelmomentje heb.

3. Asbest zowaar

screen-shot-2016-10-22-at-13-29-56
Carwan Gallery uit Libanon is een van de vier designgalerieën die een podium kregen op Biennale Interieur. Zij waren vooral uitgenodigd omdat zij enkele maanden geleden een expo organiseerden met werk van het Belgische collectief Rotor. Hier brachten de Brusselaars wederom een interessante mix van objecten mee: van anders weggegooide resten van het industrieel proces van vrachtwagenhoezen tot een huid van een paar keer met keizersnede bevallen dikbilkoe. Maar ook: een stalenkaart van asbest die boven de ingang werd opgehangen. “De kader is helemaal toe, hoor,” vertelde Rotor-lid Maarten Gielen toen hij het me aanwees.  Waarom ze het daar opgehangen hebben?  “Eerst en vooral omdat het een fascinerend object is. Dit is een van de gevaarlijkste bouwmaterialen van de vorige eeuw, waar tal van productie-arbeiders, installateurs en anderen door gestorven zijn… Maar je mocht wel de kleur kiezen.”
Hij legde later per mail uit waarom dit soort objecten hen intrigeert. “We stellen vast dat in het burgerlijk interieur van vandaag elke vorm van controverse geweerd wordt, en vervangen wordt door glad designer meubilair, en architecturale compositie. Wat we proberen te doen met ons werk bij Carwan, is om via objecten verhalen in de directe woonomgeving te laten infiltreren. Zaken die je standpunten in vraag stellen, die je even doen twijfelen. Neem nu het vel leder van een Blanc-bleu koe die we tonen. Die beesten zijn gekweekt om zoveel mogelijk vleesmassa op te leveren. Ze zijn zo enorm dat elk kalf met een keizersnede moet geboren worden. En de littekens daarvan zie je in het leder. Hang zo een vel in een woonkamer, of verwerkt het in een zetel, en het wordt een accessoire in het leven van elke dag. Het geeft betekenis aan wat er rond gebeurd. De zetel staat daar wanneer je eerste kind geboren wordt, het staat er wanneer je naar dat kind roept dat het zijn bord moet leeg eten, maar het staat er ook als de tiener naar huis komt met een eetstoornis, of wanneer je zelf thuis komt van de fitness. Of wanneer er op tv iets gezegd wordt over methaan als broeikasgas. En telkens geeft het object een commentaar.  Het biedt telkens een mogelijkheid om deze situaties ook op andere manieren te lezen. Hetzelfde geldt voor de kleurstalen van Eternit op een beurs die geobsedeerd is met keuzes.” Fijn dat er op de beurs ruimte is voor dit soort kritieken.
Lees hier waar ik vrolijk van werd, hier wat me ontroerde, hier wat we deed nadenken en hier de mooiste installaties.
Biennale Interieur loopt tot en met zondag 23 oktober in Kortrijk Xpo en in de stad.

1 gedachte over “Biennale Interieur (8): Waar ik van opkeek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *